Οι Έλληνες μίλησαν για την Χρυσή Εποχή.

Οι Αιγύπτιοι έντυσαν μ’ αυτόν τους θεούς τους.

Οι Ίνκας τον αποκάλεσαν ιδρώτα του Ήλιου.

Κανένας μεγάλος πολιτισμός δεν τον αντιμετώπισε ως ένα απλό μέταλλο.

Όλοι άφησαν πίσω τους το ίδιο αποτύπωμα.

Χρυσό.

Αιώνες αργότερα, το ίδιο χρυσό φως πέρασε στις αγιογραφίες και έγινε σύμβολο του θείου.

Οι πολιτισμοί δεν είχαν την ίδια γλώσσα.

Δεν είχαν τους ίδιους θεούς.

Είχαν όμως το ίδιο σύμβολο.

Η επιστήμη περιγράφει τον χρυσό ως ένα μέταλλο που γεννήθηκε μέσα στον θάνατο άστρων, πολύ πριν σχηματιστεί η Γη. Δεν σκουριάζει. Δεν αλλοιώνεται εύκολα. Αντιστέκεται στον χρόνο περισσότερο από σχεδόν κάθε άλλο μέταλλο.

Στη Χρυσή Εποχή ο άνθρωπος δεν μετρούσε την αξία του χρυσού.

Διάβαζε το νόημά του.

Ο χρυσός δεν ήταν νόμισμα.

Δεν ήταν κόσμημα.

Δεν ήταν ένδειξη εξουσίας.

Ήταν μια γλώσσα.

Ένας τρόπος συντονισμού και επικοινωνίας ανάμεσα στον άνθρωπο και το θείο.

Οι ναοί δεν χτίζονταν για να στεγάσουν θεούς.

Χτίζονταν για να προετοιμάσουν τον άνθρωπο.

Ο χρυσός άνοιγε πύλες προς το ανώτερο επειδή ο άνθρωπος γνώριζε ακόμη πώς να συντονιστεί μαζί του.

Κανείς δεν μετέτρεψε τον χρυσό σε πλούτο.

Ο άνθρωπος μετέτρεψε πρώτα τη γνώση σε λήθη.

Και μόνο τότε ο χρυσός έγινε πλούτος.

Ύστερα ήρθε η απληστία.

Και μαζί της γεννήθηκε η μεγαλύτερη λήθη.

Ο άνθρωπος σταμάτησε να αναζητά τη γνώση.

Άρχισε να αναζητά την κατοχή.

Από εκείνη τη στιγμή ο χρυσός έπαψε να είναι γλώσσα.

Έγινε εμπόρευμα.

Έπαψε να είναι γέφυρα.

Έγινε πλούτος.

Έπαψε να είναι σύμβολο ένωσης με το θείο.

Έγινε αιτία διαχωρισμού μεταξύ των ανθρώπων.

Το Χρυσόμαλλο Δέρας μετατράπηκε σε θησαυρό.

Ο Ήφαιστος μετατράπηκε σε έναν απλό σιδηρουργό.

Η Χρυσή Εποχή έγινε ένας μακρινός θρύλος.

Τα σύμβολα παρέμειναν.

Η γλώσσα τους χάθηκε.

Από τότε ο άνθρωπος εξορύσσει ασταμάτητα χρυσό από τα βάθη της Γης.

Κι όμως…

Δεν κατάφερε ποτέ ξανά να εξορύξει το πραγματικό του νόημα.

Δεν χάσαμε ποτέ τον χρυσό.

Χάσαμε τη μνήμη που τον έκανε ιερό.

Γι’ αυτό οι ελληνικοί μύθοι παραμένουν ζωντανοί έπειτα από χιλιάδες χρόνια.

Όχι επειδή μιλούν για θεούς.

Αλλά επειδή διατηρούν, μέσα από τα σύμβολά τους, την ανάμνηση ενός κόσμου όπου ο άνθρωπος δεν αναζητούσε τον χρυσό για να γίνει πλούσιος.

Τον αναζητούσε για να γίνει σοφότερος.

Η μεγαλύτερη κληρονομιά των Ελλήνων δεν ήταν ο χρυσός.

Ήταν η μνήμη.

Η μνήμη ότι κάποτε ο άνθρωπος δεν προσπαθούσε να κατακτήσει το θείο.

Προσπαθούσε να συντονιστεί μαζί του.

Ο χρυσός δεν έπαψε ποτέ να είναι σύμβολο.

Ο άνθρωπος έπαψε να μπορεί να τον διαβάζει.