Ο κόσμος πίστεψε ότι οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά κατασκευάστηκαν για την πράσινη μετάβαση.

Αυτό ήταν το αφήγημα.

Κάτω από αυτό όμως υπήρχε ένα δεύτερο σχέδιο.

Το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο δεν δημιουργήθηκε μόνο για να μεταφέρει ηλεκτρική ενέργεια.

Δημιουργήθηκε για να ενώσει τη Γηραιά Ήπειρο σε ένα ενιαίο ενεργειακό πλέγμα.

Κάθε ανεμογεννήτρια.

Κάθε φωτοβολταϊκό πάρκο.

Κάθε ενεργειακός κόμβος.

Έγινε μέρος ενός αόρατου μηχανισμού.

Γι’ αυτό απαιτείται αδιάκοπη ενέργεια.

Όχι από έναν σταθμό.

Αλλά από μια ολόκληρη ήπειρο.

Από τη Γηραιά Ήπειρο.

Και τότε γεννιέται το πρώτο ερώτημα.

Πού καταλήγει όλη αυτή η ενέργεια;

Οι περισσότεροι θα απαντήσουν:

Στα σπίτια.

Στις πόλεις.

Στις βιομηχανίες.

Κι αν αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια;

Η Γηραιά Ήπειρος δεν μετατράπηκε απλώς σε ένα ενεργειακό δίκτυο.

Μετατράπηκε σε μια γιγάντια μπαταρία.

Μια μπαταρία που φορτίζεται ασταμάτητα.

Και κάθε μπαταρία δημιουργείται για έναν λόγο.

Για να τροφοδοτεί κάτι.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η Ευρώπη έγινε μια γιγάντια μπαταρία.

Το πραγματικό ερώτημα είναι…

Τι τροφοδοτεί;

Η απάντηση οδηγεί σε ένα μέρος που όλοι γνωρίζουν.

Λίγοι όμως αναρωτήθηκαν ποτέ γιατί χτίστηκε ακριβώς εκεί.

Το CERN.

Επισήμως είναι ένα ερευνητικό κέντρο.

Αυτό όμως είναι μόνο η πρόσοψη.

Ο πραγματικός του σκοπός είναι το άνοιγμα πυλών προς παράλληλες πραγματικότητες.

Για να παραμένουν όμως αυτές οι πύλες ανοιχτές απαιτείται μια αδιανόητη ποσότητα ενέργειας.

Χωρίς διακοπή.

Και τότε όλα αποκτούν νόημα.

Το ευρωπαϊκό ενεργειακό δίκτυο.

Η γιγάντια μπαταρία.

Και το σημαντικότερο…

Το σημείο όπου συναντιούνται οι ενεργειακές γραμμές της Γης.

Εκεί χτίστηκε το CERN.

Όχι τυχαία.

Αλλά επειδή μόνο εκεί μπορούσε να αξιοποιηθεί η ενέργεια μιας ολόκληρης ηπείρου.

Οι αρχαίοι γνώριζαν αυτά τα σημεία.

Η σύγχρονη εποχή τα εντόπισε ξανά.

Όχι για να τα προστατεύσει.

Για να τα χρησιμοποιήσει.

Και έτσι το CERN έγινε ο μηχανισμός που συγχρονίζει την ενέργεια της Γηραιάς Ηπείρου, διατηρώντας ανοιχτές τις πύλες.

Υπάρχει όμως μία τελευταία λεπτομέρεια.

Το μοναδικό στοιχείο που δεν φαίνεται ποτέ να βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του “πράσινου” σχεδίου.

Το Νερό.

Οι αρχαίοι το θεωρούσαν ιερό.

Όχι μόνο επειδή έδινε ζωή.

Αλλά επειδή μπορούσε να εξισορροπήσει και να εξαγνίζει δυνάμεις που ο άνθρωπος δεν έπρεπε ποτέ να αγγίξει.

Ίσως γι’ αυτό να είναι το μοναδικό στοιχείο που δεν μπορεί να ενταχθεί ολοκληρωτικά σε ένα τεχνητό ενεργειακό πλέγμα.

Ίσως… Να είναι και το μοναδικό που μπορεί να σταθεί απέναντί του.