Η ιστορία θυμάται την Κλεοπάτρα ως την τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου.

Η ιστορία όμως σπάνια θυμάται ότι ήταν η τελευταία απόγονος της μακεδονικής ελληνικής δυναστείας των Πτολεμαίων.

Η τελευταία κληρονόμος του κόσμου που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια. Στην πόλη που δεν χτίστηκε μόνο για να γίνει πρωτεύουσα μιας αυτοκρατορίας, αλλά για να γίνει το μεγαλύτερο καταφύγιο γνώσης που είχε γνωρίσει ποτέ ο αρχαίος κόσμος.

Εκεί όπου η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας συγκέντρωνε τη σοφία λαών και πολιτισμών, ενώ η ελληνική σκέψη έδινε νέα μορφή στη φιλοσοφία, τις επιστήμες, τα μαθηματικά και την κατανόηση του ανθρώπου.

Η Κλεοπάτρα δεν μεγάλωσε μόνο ανάμεσα σε παλάτια.

Μεγάλωσε ανάμεσα στη γνώση.

Γι’ αυτό δεν παρουσιάστηκε ποτέ ως μια απλή βασίλισσα.

Ταυτίστηκε με την Ίσιδα.

Τη θεότητα της ζωής, της σοφίας, της μύησης και της αναγέννησης.

Η Ίσιδα δεν ήταν απλώς μια θεότητα.

Ήταν η φύλακας της ιερής γνώσης.

Και ίσως γι’ αυτό η Κλεοπάτρα κατάλαβε πρώτη ότι η εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφτανε στο τέλος της.

Ο πόλεμος δεν θα δινόταν πια με σπαθιά.

Θα δινόταν απέναντι στη μνήμη.

Εκείνοι που αναζητούσαν την απόλυτη εξουσία δεν θα έκαιγαν απαραίτητα τη γνώση.

Θα φρόντιζαν να διασπάσουν τη μνήμη της.

Να κρύψουν την προέλευσή της.

Να κάνουν τους ανθρώπους να ξεχάσουν ποιοι έθεσαν τα θεμέλια της φιλοσοφίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.

Έτσι, η μεγαλύτερη νίκη δεν θα ήταν η κατάκτηση ενός βασιλείου.

Θα ήταν η κατάκτηση της ίδιας της ιστορίας.

Όταν ήρθε η τελευταία της ώρα, η Κλεοπάτρα δεν επέλεξε τυχαία την κόμπρα.

Η κόμπρα δεν ήταν ένα οποιοδήποτε φίδι. Ήταν ένα ερπετό που από την αρχαιότητα συνδέθηκε με τη βασιλική εξουσία της Αιγύπτου και φοριόταν ως ιερό έμβλημα στο μέτωπο των Φαραώ. Το ίδιο ερπετό μετατρέπεται σε έναν βαθύτερο συμβολισμό. Μια προειδοποίηση ότι η εποχή που ερχόταν θα σφραγιζόταν από δυνάμεις που θα επιδίωκαν την εξουσία μέσα από τη λήθη, τη διάσπαση της γνώσης και τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης.

Επέλεξε το αρχαιότερο μήνυμα που μπορούσε να αφήσει πίσω της.

Ένα μήνυμα που δεν απευθυνόταν στους ανθρώπους της εποχής της, αλλά στις γενιές που θα ακολουθούσαν. Για μια εποχή όπου δυνάμεις που υπηρετούσαν μόνο την εξουσία θα συνεργάζονταν με ό,τι γεννούσε τη λήθη, ώστε οι άνθρωποι να αποκοπούν από τη μνήμη τους και να μην αναγνωρίζουν πλέον τις ρίζες του ίδιου τους του πολιτισμού.

Η σκηνή του θανάτου της δεν ήταν το τέλος μιας βασίλισσας.

Ήταν το τελευταίο μάθημα της τελευταίας κληρονόμου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ένα μάθημα που δεν γράφτηκε σε πάπυρο.

Γράφτηκε με μια κόμπρα.

Και ίσως το τελευταίο μυστικό της Κλεοπάτρας να μην ήταν ποτέ ο τρόπος που πέθανε.

Αλλά το ότι προσπάθησε να προειδοποιήσει τις επόμενες γενιές για τον πόλεμο που μόλις άρχιζε.